Oeps, ik zie dat ik mijn laatste blog in juli 2024 heb gepost – hoe bedoel je lang geleden? Ik weet natuuriljk wel hoe het komt. In die tijd zat ik middenin het verhaal van ‘WRAAK’. Na de verschijning in oktober was mijn leven druk, druk, druk. Het punt is dat ik simpelweg veel te veel dingen leuk vind, maar helaas zitten er maar 24 uur in een dag. Herkenbaar? Hoogste tijd dus voor een update!
Om maar meteen met het allerleukste nieuws te beginnen: ik zit lekker in mijn schrijfflow, en oh boy, mijn vierde boek – een stand alone-verhaal – wordt een prachtig boek bomvol spanning, maar ook met veel diepgang. Voor dit boek doe ik veel research, en daarom kost het ook meer tijd. Inmiddels ben ik ongeveer op de helft dus het gaat de goede kant op! Over de inhoud kan en wil ik op dit moment niet teveel kwijt (sorry!), dus dit keer geen previews. Ik besef dat ik hiermee wel een beroep doe op jullie geduld, maar ik hoop dat mijn nieuwe boek het wachten waard zal zijn.
Om jullie toch iets te geven dat uit mijn koker komt heb ik (nou ja, ik) een kort, luchtig verhaal geschreven. En een beetje luchtigheid kunnen we wel gebruiken dacht ik zo in deze tijden van onrust. Wat een ellende toch iedere dag weer op het nieuws en in de krant, ik word er soms zo droevig van. Daarom is het ook zo fijn dat er boeken zijn zodat we ons even helemaal kunnen verliezen in mooie, ontroerende, spannende of hilarische verhalen en de dagelijkse realiteit even kunnen laten voor wat ze is.
Ik wens jullie heel veel leesplezier!
DE POES: KAAL, KNIPPEN OF SCHEREN?
Euh, wat? Precies, je leest het goed. Vandaag hebben we het over de poes. En ja, ik bedoel dé poes. Want waarom zou daar een taboe op rusten? Niks raars toch? Of hou jij juist van een volle bos haar, helemaal back to nature? Alles mag, niks is fout. Maar goed, dit is het verhaal.
Het is zomer, heerlijk. Dat betekent lekker veel buiten naar buiten, een beetje chillen n de zon, veel dutjes in mijn rotan mand, mijn natje en mijn droogje op zijn tijd – kortom: ik leef mijn beste leven. Behalve één ding: mijn vacht. Die begint steeds meer te klitten. En geloof me: zo’n miauwma die elke avond als een bezetene met een kam in mijn vacht staat te plukken, dat maakt het er niet bepaald gezelliger op als ik gewoon even lekker bij haar wil liggen. En toen, op een doodnormale woensdagmiddag drie weken geleden, reed er ineens een bus mijn oprit op. Ik dacht: what the f…? Het was geen pakketbezorger, geen pizzakoerier, nee: een wit met roze bus met daarop de letters ‘Kattentrimsalon’ – ik noem het vanaf nu een rijdend martelhol. Miauwma trok me uit mijn mand (terwijl ik net in mijn REM-slaap lag!) en liep zo hup – met mij de bus in. Ik dacht meteen: well, this is how I die.
Binnen werd ik op een verschoningskussen gelegd. Prima uitzicht naar buiten, dat wel. Er was een mevrouw die me kattenkruid en iets dat me rustig zou moeten maken onder mijn neus schoof. Serieus: de beste coke van de kattenwereld. Ik begon te kwijlen als een golden retriever en dacht: ach joh, ik snuif en lik het gewoon op. Dus daar lag ik: zo stoned als een garnaal, luid smakkend en purrend van geluk.


Totdat ik een vreemd geluid hoorde. Een of ander metalen ding begon te zoemen. Vrrrrrrrrr. Vrrrrrrrrr? Alsof er een helicopter boven mijn hoofd hing. Eerst vond ik het nog best, tot ze me op mijn zij gooide. Plukken haar van mijn flanken vlogen om mijn oren. Maar oké, die drugs deden hun werk. So far, so good. Toen draaide ze me op mijn rug. En dáár zaten de meeste klitten, op mijn buikje en onder mijn oksels – mijn meest gevoelige zones! Ze schoor niet alleen de klitten weg, nee, ze schoor de hele mikmak! Mijn lijf veranderde langzaam in een naaktkat light edition. Wel sodeju! Ik gromde en ik snauwde en haalde een paar keer stevig uit. Toen probeerde ze me om te kopen met vloeibare pasta. Vloei-ba-re pasta! Hallo, ik ben een kat, geen Italiaan! Dacht je nu echt dat ik “Mama mia!” ging roepen en ineens stil ging liggen? Keep on dreaming.
Die vrouw zweette harder dan een ijsbeer in een sauna, mijn miauwma stond inmiddels stijf van de stress. Toen vroeg ze of miauwma me vast wilde houden – lees: in de houtgreep. Nou, toen was ik er he-le-maal klaar mee. Ik krijste als een speenvarken, sloeg om me heen als een ninja en haalde uit alsof ik auditie deed voor Kill Bill 3: The Furry Edition. De tondeuse vloog een paar keer de lucht in, helemaal naar de andere kant van de bus. Ik leek ondertussen meer op een halfbakken kapsalon, maar dan zonder patat.
Die mevrouw dacht slim te zijn en gooide een handdoek over mijn kop. Ze zei dat poezen dat fijn vinden. Nou, laat me niet lachen. Het voelde meer alsof ik in Guantánamo Bay beland was. Die vrouw en miauwma hielden me stijf vast, maar ik veranderde in een furie. De stoom kwam uit mijn oren, mijn ogen spuwden vuur – ik transformeerde volledig naar De Hulk. Ze moesten hun plan om mijn nagels te knippen laten varen omdat ze bang waren voor mijn hartje – ik ben ten slotte al 18 en nog wat. Maar volgens mij waren ze zelf gewoon te bang om nog in mijn buurt te komen. Too dangerous, mission aborted.
Uiteindelijk pakte miauwma me druipend van het zweet en met knikkende knieën op en bracht me naar binnen. Terwijl zij en die mevrouw moesten opdrogen en aan de beademing moesten, liep ik als een diva terug naar mijn mand. Maar wel met een strak kontje en een kale buik. Ik paradeer rond rond alsof ik auditie doe voor de kattenversie van Baywatch, alleen niet in slow motion. Of op het strand. Of in de branding. Oké, misschien alleen met een attitude.


Eerlijk is eerlijk: dat vachtje voelt eigenlijk best lekker fris. Ondanks het feit dat ik er meer uitzie als een geplukte kip, kan ik mezelf weer wassen en heb nul klitten. Pijn heeft het al helemaal niet gedaan, en die drugs waren echt da bomb. Maar dat zeg ik natuurlijk tegen niemand. Ik heet tenslotte Misty. En er kan er maar één de koningin zijn.
Maar nu alle gekheid op een stokje: wil je op de hoogte blijven van alle ontwikkelingen rondom mijn nieuwste thriller? Volg me dan op Instagram en Facebook.
Lieve groeten,
Daniëlle xx






